Rozrywki dla szkraba

Francik wczoraj skończył 7 miesięcy. Jest coraz bardziej kontaktowy. Chętnie bawi się w "męczenie dziecka", czyli przytulanie i obracanie dzidziusiem na wszystkie strony, czemu towarzyszą okrzyki radości i piękny (dwuzębny) uśmiech. Podoba się też wersja męczenia na łóżku, gdzie dochodzi przewracanie się i kulanie. Wszystko oczywiście ostrożnie i w dzidziusiowej skali.

Niezastąpioną rozrywką pozostaje chopsanie wszędzie gdzie tylko się uda znaleźć oparcie, a najchętniej na kolanach dorosłych. Czasem trudno oprzeć się wrażeniu, że tańczy do muzyki.

W diecie coraz więcej produktów. Podskubuje z talerza mamy, ale swoją michę dostaje codziennie, otwiera dziobek i bardzo chętnie zjada zupki-papki, owocki i kaszki. Daliśmy mu raz zupkę ze słoika, ale się (delikatnie ujmując) nie przyjęła, więc miksuję mu własne kompozycje. Ostatnio nawet dostał jabłko w całości i ku uciesze rodziców całkiem dobrze sobie z nim radził. Oto dowód:

I to tyle Francika na dziś :) Całuski!

p.s. - Gorąco zachęcam do wpisania maila do naszego newslettera.

Na zdjęciach z rodziną

 Dzisiaj zdjęcia:

U cioci Marty:  

W Biskupicach z kuzynami: 

We Wrocławiu z ciocią Martynką (i chrupką):

Weekendowe odwiedzanie

Zaczęliśmy w sobotę wizytą u Hirka, który ma 11 miesięcy. Przedstawieni sobie chłopcy po krótkiej chwili zainteresowania oczkami tego drugiego zrezygnowali z dalszych kontaktów i skupili się na zabawkach (ach ci mężczyźni). Rozmowa z rodzicami Hirka, Julią i Piotrem kręciła się oczywiście wokół dzieci. Miło było porozmawiać z kimś, kto nie patrzy na mnie z łagodnym pobłażaniem, kiedy ze wzruszeniem mówię o tym jak syneczek opowiedział mi (przy pomocy kaszlnięć i gruchania) jak jadł zupkę z tatusiem i się nią zakrztusił. 

W tym samym dniu odwiedziła nas ciocia Marta z mnóstwem energii do przytulania, łaskotania i rozbawiania maluszka. Po takiej dawce rozrywki Francik zawsze bardzo grzecznie idzie spać. Chociaż ostatnio w ogóle bardzo grzecznie zasypia.

Następnego dnia takie wyspane dziecko, energicznie rozpoczyna dzień, tak jak np w tą niedziele o godzinie 6... (Co widać na załączonym obrazku) A wtedy rodzice dziecka piszą sms'a o 8:03 do cioci Marty i wydaje im się, że to już przecież tak późno. Chociaż to może też z niewyspania, bo poszli spać o 3 rano? Nie wiem, bo jestem tak zmęczona, że ledwo widzę na oczy.

Odwiedziliśmy w niedzielę dziadków w Biskupicach i mamy kilka zdjęć wszystkich przystojniaków, więc wybierzemy najlepsze i się pochwalimy przy następnej okazji.

Na zakończenie zdjęcie w całkiem nowym ubranku uszytym przez mamusię. 

 i jeszcze jednoUściski!

Szczepienie i komoda

Kolejne szczepienie za nami. Nie dość że szczepienie to jeszcze pobieranie krwi. Kilka łez się pokulało, ale w nagrodę (a właściwie żeby chłopaka czymś zająć) dostał lizaka. W papierku. 

I bardzo się spodobało. Lizał go zawzięcie całą drogę do domu i później aż lizak odpadł od patyczka i trzeba było oddać go mamie. Na zdjęciu widać jeszcze piękny opatrunek paluszka z plasterkiem z kotkiem, który też później trafił do dzioba. 

Dziecko zostało zważone u pani doktor specjalną wagą do niemowlaczków i wyszło tyle samo ile ja zważyłam ze sobą na wadze dla dużych ludzi, odejmując swoją wagę i na oko wagę ubranek - 9,3kg. Rośnie jak smok! 

Poniżej, nasza wybawicielka - komoda. W szafie i na półkach mamy teraz tyle miejsca, że nie wiem do końca co mam z tym miejscem zrobić. Po skarpetki dzisiaj przeszłam się z dzieckiem na ręku tam gdzie wcześniej leżały, wróciłam do przewijaka dalej bez skarpetek i dopiero schyliłam się do szuflady - minie jeszcze trochę czasu zanim się przyzwyczaję, ale do dobrego to przecież łatwo! 

Zębaty

Już wiemy dlaczego kilka ostatnich dni Franciszek miał muchy w nosku. Wczoraj podczas potężnego ziewnięcia zauważyliśmy malutki koniuszek powodu marudzenia. Pierwsza, najprawdziwsza, prawa, dolna jedynka ujrzała światło dzienne! Na krótko, więc nie udało się zrobić zdjęcia, ale musicie uwierzyć na słowo :D

A tu kilka zdjęć w nowych portkach. Model potraktował bardzo dosłownie zalecenie "play with the camera" i chciał mi zabrać aparat, więc większość zdjęć była bardzo... dynamiczna. Na szczęście udało mi się zająć go na moment szeleszczącym motylkiem i dzięki temu 15 z czterdziestu kilku zdjęć jest ostrych, a trzy są do pokazania.

Poza tym Maluch powolutku raczkuje po mieszkaniu, wstaje przy wszystkim na czym może się oprzeć i przesuwa krzesła. Wczoraj przypadkiem otwarł dolną szufladę w kuchni. Zamknęłam ją, żeby nie przyszło mu do głowy coś z niej wyjmować i póki co się do niej nie zapędza. Ratuje mnie to, że kafelki w kuchni są chłodniejsze od reszty mieszkania i Francik za bardzo nie lubi tam pełzać, chyba że chodzi o koszyk z jarzynami, w którym zawzięcie grzebie jak tylko ma okazję.

Cieszę się, że ten ząbek się przebił, bo trochę się męczyliśmy z marudą, który nie umiał znaleźć sobie miejsca. Baliśmy się, że tak już będzie, że na podłodze źle, na rączkach trochę lepiej, ale od mamy ciągnę się do taty, a od taty do mamy, a tak naprawdę nie wiem o co mi chodzi. Teraz jest dużo lepiej. Można spokojnie przebrać człowieczka bez robienia "śruby" na przewijaku.

Teraz robię porządek w pokoju, bo wczoraj dołączyła do naszej rodziny komoda, która ma za zadanie zmienić visage naszego pokoju ze swobodnego na zaplanowany. Tak, teraz stanowczo muszę bardziej skupić się na sprzątaniu niż na klikaniu :)
Pochwalimy się komodą jak już będzie stała wśród splendoru perfekcyjnego ładu i porządku. Całuski!

Na nogach od rana

Dzisiejszego poranka zastał nas taki widok:

Dziecko grzecznie czekało aż rodzice wstaną. Z kolanek na nóżki, a z nóżek na kolanka, albo na dupkę w zależności, w która stronę przeważyło. Tatuś przebudził się już wcześniej i mówi, że chłopak tak z godzinę trenuje. Mały Samoś.

Nowe spodenki

Zostały uszyte z za małej koszulki cioci Martynki. Kolorowe, wygodne spodenki z dobrego materiału to niestety towar deficytowy. Wykroiłam je w czasie kiedy gotowały się ziemniaki na obiad, a uszyłam korzystając z faktu, że Młodzieniec po południu był zajęty rozmową z Tatusiem. 

Nowe przygody

Tyle się dzieje, że nie wiem od czego zacząć! Franciszek już bardzo odważnie wspina się na wszystko na czym może się pewnie oprzeć. Najbardziej upodobał sobie stolik, z którego w trybie natychmiastowym musiało wszytko zniknąć. I dobrze! Młodziak pilnuje porządku. 

Chłopak nie poprzestaje na poziomie dolnej półki i pnie się wyżej. Zdjęcie jak staje przy stoliku jest bardzo złej jakości, więc wrzucam takie:

Nie wiem, czy nie powinniśmy go powstrzymywać. Kosteczki jeszcze ma mięciutkie i niełatwo mu utrzymać równowagę, ale tak chce i tak go to cieszy, że trudno mu nie pozwolić. Wystarczy, że chwyci za rękę, zaczyna się podciągać i ustawiać stópki pod siebie do wstawania. Mówimy mu, że najpierw mógłby się nauczyć raczkować, bo na razie przemieszcza się techniką "brzuszkowo-kolankową", ale on sobie nic z tego nie robi i wspina się dalej. 

Dzisiaj wreszcie dokończyłam szyć dla Dziecia ubranko. To już trzecie. Największa trudność polega na tym, że mojemu modelowi gwałtownie zmieniają się proporcje, więc poprawienie błędów z poprzedniej wersji i powiększenie wykroju wcale nie gwarantuje, że następna wersja będzie dobra. Ubranka nie da się jeszcze nosić, bo nie ma napek, ale jest zrobione z takim zapasem, że zdążę coś wymyślić zanim będzie za małe. 

Może na zdjęciu niewiele widać, ale jak tu nie chasać jeżeli można? No jak? I jeszcze jedno. Na deser: 

Całuski dla wszystkich!

Na początek

Chcę żeby ten blog był pamiętnikiem mojego synka, mam nadzieję, że będzie fajną pamiątką, no i miłą lekturą. Wrzucamy posty co tydzień. Zapraszamy do newslettera i odwiedzania naszego małego świata.

Franciszek ma pół roku i kilka dni. W czasie, kiedy jest z nami tyle się zmieniło, że już nie potrafimy sobie przypomnieć jak było wcześniej. A teraz jest tak:

Dzieć spełza z kołdry, którą rozścielamy dla niego w dużym pokoju i dzielnie wędruje po pokoju. Dzisiaj dotarł do kuchni, gdzie akurat urzędował jego tata. To pierwsze z dzisiejszych, ważnych osiągnięć. Drugie, to siedzenie. Od kilku dni trenował przyjmowanie pozycji siedzącej, ale dopiero dzisiaj naprawdę usiadł i był tym tak zajęty, że siedział pod stołem i się nie ruszał kontemplując świat z nowej perspektywy. Na razie tyle. Do zobaczenia!

Całuski i uściski!